Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol. ciasteczka), w celu zapewnienia naszym użytkownikom, najwyższego komfortu z jej korzystania oraz dla celów statystycznych. Jeśli zdecydujesz się kontynuować przeglądanie witryny, bez zmiany ustawień strony, zakładamy, że wyrażasz zgodę na wykorzystywanie plików cookies na tej stronie. W każdej chwili możesz zmienić swoje ustawienia cookies w przeglądarce, w zakładce Narzędzia.

Ciekawostki

Zobacz więcej

Pielęgnacja i profilaktyka

Zobacz więcej

Psychologia i zachowanie

Zobacz więcej

Żywienie

Zobacz więcej


Ciekawostki

Wróć

Merdanie ogonem jest najbardziej charakterystycznym i powszechnym zachowaniem psa. Machanie ogonem nie zawsze oznacza zadowolenie, ale pokazuje jego nastrój lub jego rangę. Im wyżej ogon jest trzymany, tym bardziej pewien siebie jest pies; im ogon jest trzymany niżej tym bardziej pies jest uległy.

Machanie ogonem:

  • luźny ogon, entuzjastyczne ruchy – przyjazne nastawienie, zadowolenie; 
  • intensywne ruchy, obejmujące zad – uległość; 
  • ogon sztywny na linii grzbietu, wolne ruchy – złość;
  • puszczony ogon, sztywne ruchy – niepokój, zdenerwowanie, chęć uzyskania przychylności drugiego osobnika;
  • ogon podwinięty między tylnymi nogami – strach;
  • ogon trzymany 45 stopni poniżej linii grzbietu lub nieco powyżej – zainteresowanie i czujność.

Psy nie tylko widzą kolory, ale również mają one pewien wpływ na ich zachowanie. Co prawda paleta barw widziana przez oko ludzkie i psie jest inna - psy widzą mniejszą paletę barw. Sama konstrukcja oka psa może już jednak doprowadzić do wniosku, że psy dostrzegają kolory.

Podstawowe kolory w jakich pies postrzega świat to żółty (także pomarańcze i zielenie docierają do psa jako żółcie) oraz niebieski. Kolorem zupełnie dla psa nierozpoznawalnym jest czerwony - postrzega go jako ciemną szarość lub czerń.

W języku psów szczekanie oznacza sygnał alarmowy. Szczekanie jest jednym z nielicznych sygnałów, które niekoniecznie skierowane są do konkretnego odbiorcy, nawet wtedy, gdy odległość między zwierzętami jest niewielka. Szczekanie wyrażające prawdziwą groźbę to bardzo niski dźwięk, przyjmujący postać szybkiej serii trzech pojedynczych szczeknięć. Opisywany czasami tzw. dźwięk „woof” – jest stłumionym szczekaniem ostrzegawczym.

Prawidłowa temperatura psa wynosi od 38,0oC do 38,9oC. Zianie (czyli przyspieszone oddechy przez nozdrza i jamę ustną) jest głównym sposobem pozbywania się nadmiaru ciepła. Zdolność do ziajania wynika z budowy jego skóry. W przeciwieństwie do ludzi, u psów większa część skóry nie wydziela potu. Występujące u psa gruczoły potowe są umiejscowione między palcami, które biorą udział w termoregulacji.

Nawyk zakopywania kości przez psy domowe jest naturalnym zachowaniem odziedziczonym po dzikich przodkach.

Kiedyś jedzenia nie zawsze było pod dostatkiem. Po udanym polowaniu, cokolwiek pies jadł, zawsze chował część przed padlinożercami, a nawet przez innymi członkami stada. Kiedy pies znów był głodny lub nie udało mu się niczego upolować, wracał do swojego „schowka” i mógł zjeść resztki.

Czasem polowanie było na tyle skuteczne, że pokarmu było zbyt dużo do spożycia podczas jednego posiłku. Psy zakopywały jedzenie na okres głodu. Piach chronił zdobycz przed bezpośrednim nasłonecznieniem oraz pomagał zachować jej świeżość.

Duży pies

Średni pies

Mały pies

Wiek
psa

Wiek
człowieka

Wiek
psa

Wiek
człowieka

Wiek
psa

Wiek
człowieka

1

16

1

18

1

20

2

22

2

27

2

28

3

31

3

33

3

32

4

40

4

39

4

36

5

49

5

45

5

40

6

58

6

51

6

44

7

67

7

57

7

48

8

76

8

63

8

52

9

85

9

69

9

56

10

96

10

75

10

60

11

105

11

80

11

64

12

112

12

85

12

68

13

120

13

90

13

72

 

 

14

96

14

76

 

 

15

102

15

80

 

 

16

110

16

84

 

 

 

 

17

88

 

 

 

 

18

94

 

 

 

 

19

100

 

 

 

 

20

110

*Dane orientacyjne w latach






Pielęgnacja i profilaktyka



Wróć

Systematyczna kontrola oraz toaleta uszu zabezpieczy psa przed rozwojem stanu zapalnego zewnętrznego kanału słuchowego. Podstawą zasadą prawidłowego oczyszczania uszu jest unikanie w używaniu do tej czynności patyczków z watą. Nie powinno się ich wkładać głęboko, gdyż grozi to wpychaniem wydzieliny usznej w głębsze odcinki ucha.

W przypadku stwierdzenia obecności obfitej wydzieliny usznej należy zakroplić do kanału słuchowego płyn przeznaczony do pielęgnacji uszu, a następnie wymasować podstawę ucha. Podczas trzepania głową wydzielina ulegnie rozpuszczeniu i wydostanie się na zewnątrz. Wtedy delikatnie należy oczyścić uszy z zalegającej wydzieliny.

Jeżeli stwierdzimy, iż uszy są gorące, zaczerwienione a pies wykazuje objawy bólowe przy ich dotykaniu należy skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Przyśrodkowe kąciki oczu przemywamy czystym gazikiem używając do tego specjalnego płynu do pielęgnacji okolic oczu lub płynu fizjologicznego. Zabieg wykonujemy wilgotnym i zwilżonym gazikiem przemywając oko od zewnętrznego do wewnętrznego kącika oka.

W wieku 5-6 miesięcy szczenię wymienia swoje mleczne zęby, a w ich miejsce pojawiają się stałe i bardziej okazałe stałe. W wieku 7 miesięcy szczenię posiada już stałe uzębienie.

Pierwsze miesiące życia to okres kiedy warto przyzwyczaić psa do wykonywanej przez właściciela systematycznej pielęgnacji uzębienia. Zabieg ten wykonuje się przy pomocy szczoteczki i pasty przeznaczonej dla zwierząt. Dostępne są także płyny, maści oraz żele wspomagające oczyszczanie zębów.

Codzienna higiena jamy ustnej i zębów zabezpieczy psa przed odkładaniem się ich powierzchni płytki nazębnej a w konsekwencji kamienia nazębnego oraz chorób przyzębia i dziąseł. Całkowity brak profilaktyki grozi postępującym rozwojem paradontozy i utratą zębów. O fakcie toczącego się stanu zapalnego świadczy często nieprzyjemny zapach z pyska. Powstały kamień nazębny jest źródłem niebezpiecznych dla zdrowia bakterii, które wywołać mogą szereg chorób ogólnoustrojowych np. zaburzeń w przewodzie pokarmowym czy chorób mięśnia sercowego.

Co pewien czas warto kontrolować długość  i stan psich pazurów. Zbyt długie będą przeszkadzać w poruszaniu się a nawet spowodować utratę równowagi np. na śliskiej powierzchni i doprowadzić do urazów kości, stawów lub nadwyrężenia ścięgien oraz więzadeł. Pazury przycina się przy pomocy specjalnych cążek. Jeżeli właściciel nie potrafi sam wykonać takiego zabiegu, to czynność tą należy powierzyć lekarzowi weterynarii. Zbyt krótkie przycięcie spowoduje silne krwawienie.

Sprawdzanie stanu opuszek palcowych oraz przestrzeni między nimi również jest ważnym elementem pielęgnacji psa. Nasz pupil nie chodzi w butach tak jak jego właściciel, a więc kontakt z podłożem następuje przez opuszki. Zdarzają się skaleczenia, zakłucia lub inne rany, które powinno zgłosić się lekarzowi.

W okresie zimowym warto smarować opuszki specjalnymi ochronnymi balsamami lub wazeliną albo tłustymi kreremami. Po powrocie ze spaceru myjemy psie łapy wodą, aby spłukać sól, piach lub żwir zalegający na chodnikach. Nie stosowanie preparatów ochronnych na opuszki może doprowadzić do odmrożeń i podrażnień tych wrażliwych miejsc.

Kąpiele wykonujemy wtedy, kiedy stan skóry i sierści tego wymaga. Używamy szamponów przeznaczonych tylko dla psów, gdyż szampony dla ludzi wykazują kwaśne pH powodujące podrażnienie skóry.

W czasie kąpieli szczególnie należy zwracać uwagę aby do uszu nie dostała się woda.

Po kąpieli należy dokładnie osuszyć  sierść. Do tego celu nie wykorzystuje się suszarek, tylko wycieramy np. ręcznikiem. Pamiętajmy, aby po wykapaniu psa kiedy na zewnątrz jest zimno i mroźno nie wychodzić na spacer, gdyż grozi to chorobą. 

Przez cały rok Nasze psy linieją. Proces ten nasila się szczególnie wiosną i jesienią. Pies produkuje znaczne ilości martwego włosa.
Aby okrywa włosowa była piękna i lśniąca oprócz zdrowego żywienia, profilaktyki przeciw pasożytniczej należy wyczesywać martwe włosy. Codzienne wyczesywanie sprawi, że w miejscu wypadniętych i martwych włosów pojawi zdrowa sierść.






Psychologia i zachowanie



Wróć

Psie szczekanie i merdanie ogonem to nic innego jak mowa ciała. Przy pomocy ogona pies wyraża swoje emocje, nastrój, lęki, stres a nawet sygnalizuje chęć ataku.

Często spotykamy psa z energicznie i frywolnie wymachującym ogonem, który jest w pełni zadowolony i skory do zabawy.

Z kolei kiedy będzie podwinięty to znak że jest ostrożny i przestraszony a zadowolony kiedy znajdzie się w poziomym położeniu.

Szczekanie to normalna zachowanie psa. Jednakże siła i sposób charakterystyczny jest dla każdego psa. To właściciel najlepiej wie w jakich okolicznościach jest to język strachu, zabawy czy znudzenia. Także mimika uszu, oczu  i pyska jest formą kontaktu z człowiekiem. Kiedy  leży na plecach informuje, że ma całkowite zaufanie i jest uległy w stosunku do niego.  

Agresja wśród psów może mieć różne przyczyny. Popełnione błędy w okresie rozwoju psychicznego szczeniąt będą nieodwracalne. Zbyt szybkie odebranie od matki z kojca, agresja w stosunku do psa, nieokazywanie uczuć, wywoła u niego problemy w prawidłowym kontakcie z ludźmi i innymi zwierzętami.

Agresja może być także wynikiem problemów zdrowotnych u psa. Procesy zwyrodnieniowe w obrębie kości i stawów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zarobaczenie, czy obecność pcheł powoduje rozdrażnienie u zwierzęcia a chęć zbliżenia się i pogłaskania może wywołać u niego agresję.

W przypadku agresywnego psa jego właściciel powinien zdecydowanym słowem NIE okazać swoje niezadowolenie z takiej postawy. Kara słowna powinna być wymierzona zaraz po ataku agresji aby pies wiedział, iż to właśnie jego złe zachowanie jest jej przyczyną. Zawsze lepiej nagradzać za dobre zachowanie niż wymierzać kary.

Kopanie dołów i rycie w ziemi może być objawem znudzenia, rozpierającej psa energii lub też chęci ochłodzenia się w cieplejsze dni. Może to też być podłożem frustracji, gdy zmuszamy psa do pozostawania całymi godzinami w ogródku.

Skłonność do kopania jest też cechą rasy. Psy zaprzęgowe lubią kopać doły, aby się w nich ochłodzić. Jamniki oraz inne psy myśliwskie są bardziej skłonne do kopania. Kopiące psy uspokajają się, gdy zajmie się je szkoleniem, albo włączymy pas w życie rodzinne.

Jeżeli stwierdzimy, że Nasz pies panicznie boi się hałasu, strzałów sylwestrowych lub innych form, które powodują niekontrolowane odruchy, ślinienie, drgawki ucieczkę lub nawet mogą doprowadzić do wywołania objawów padaczki, powinniśmy jako rozsądni właściciele pomóc psu.

Na siłę nie wolno przezwyciężać lęku przed hałasem, stosując jako lekarstwo sam hałas. Psi słuch to bardzo czuły zmysł. Sposobów na jego uniknięcie jest wiele. Można zabezpieczyć psu miejsce, w którym bezpiecznie będzie mógł się sam schować, wprowadzić do klatki, którą zna i która będzie dla niego azylem.

Podstawą jest dobre i miłe słowo oraz czułe głaskanie przez  właściciela i okazanie uczucia. Sposobem na hałas jest także głośna muzyka, zabawa lub środki farmakologiczne zalecone przez lekarza weterynarii.

Pogryzione meble, zniszczone buty, czy rozszarpane poduszki, to dla domowników trudno akceptowalna forma psiej zabawy. To niczym wandalizm. Ale dla psa to zachowanie naturalne aczkolwiek zupełnie nie do przyjęcia przez człowieka.

Psy zachowują się instynktownie i tylko odpowiednie wychowania psa może skupić źródło ataku na zabawkach, a nie cennych rzeczach domowników. Równie ważna jest stanowcza reakcja na niszczenie rzeczy zabronionych mocnym i kategorycznym zostaw ! i nie ruszaj !.
Sposobem jest także schowanie cennych fantów lub zamknięcie psa w oddzielnym pomieszczeniu.

Równie ważne jest nagradzanie za dobre zachowanie. Kiedy po przyjściu do domu stwierdzimy, że wszystko jest w należytym porządku wtedy smakołyk i pogłaskanie będzie przyjemnością dla psa.

Samotność podczas nieobecności właściciela jest także wyzwolicielem destrukcyjnych zachowań. Zaniepokojony nieobecnością swojego Pana pies potrafi zniszczyć ściany, czy drzwi wejściowe. Warto psa stopniowo przyzwyczajać do zostawania w domu poprzez wychodzenia na coraz dłuższy czas, podczas wychodzenia nie warto zbyt długo i czule żegnać się z pupilem, wcześniej odbyć dłuższy spacer, czy zostawić ulubiona kość do gryzienia. Dobrym rozwiązaniem jest towarzystwo w postaci drugiego psa w domu.

Przyczyną skakania i szczekania na domowników i gości, kiedy przychodzą do domu, jest chęć okazania swojej dominacji. Aby oduczyć psa takiego zachowania, należy wstając rano, wracając do domu najpierw zająć się sobą, nie zwracając uwagi na psa. To samo dotyczy gości. Należy poprosić osoby przychodzące do nas z wizytą, aby nie witali się najpierw z psem i nie zwracali na niego uwagi. Zasady takiego postępowania należy stosować konsekwentnie.






Żywienie



Wróć

Prawidłowe żywienie szczeniąt ras małych i miniaturowych już od pierwszych tygodni ich życia ma decydujące znaczenie dla zdrowego i harmonijnego rozwoju układu kostnego, silnych i sprężystych mięśni, wydolnych narządów wewnętrznych, poprawnie funkcjonujących układów: pokarmowego, oddechowego, krążenia i systemu immunologicznego. Czas kiedy mały organizm rośnie to wzmożone zapotrzebowanie na białka, węglowodany, tłuszcze, witaminy oraz minerały. To także czas kształtowania się charakteru psa, na którego pozytywny wpływ ma zdrowa i zbilansowana dieta.

Szczenięta dzielimy w oparciu o ich wielkość i wagę jaką osiągną w dorosłym wieku. Szczenięta ras małych to psy, które jako dorosłe osobniki będą ważyły  od 1 do 10 kg, a okres ich wzrostu kończy się około 10 miesiąca życia. Wyróżnia się także podział w obrębie grupy ras małych na dodatkową kategorię - szczenięta ras miniaturowych, które jako dorosłe osiągają wagę do 4 kg.

Wszystko co małe to piękne. Właściciel szczeniaka małej rasy powinien pamiętać, iż u jego boku żyje pies o wesołym, energicznym usposobieniu, ogromnej energii życiowej, który pod tym względem różni się zdecydowanie od swoich większych przyjaciół. Dlatego pokarm, który ma otrzymywać będzie zawierał znacznie więcej kalorii, niż w przypadku szczeniąt większych ras psów.

Co wyróżnia młodego yorka, jamnika, pudla czy sznaucera miniaturę? Są to psy o wrażliwym i delikatnym przewodzie pokarmowym, małych zębach, o niewielkich rozmiarach szczęce i żuchwie oraz stosunkowo krótkim, ale intensywnym okresie wzrostu trwającym do 10 miesiąca życia. To warunkuje karmienie pożywieniem dostosowanym odżywczo i kalorycznie do tempa wzrostu, lekkostrawnym, nie obciążającym przewodu pokarmowego zbyt dużą jego ilością oraz stabilizującym florę bakteryjną młodego, kształtującego się układu trawiennego. Dużym błędem popełnianym przez właścicieli jest przekarmianie swoich szczeniąt, dokarmianie resztkami ze stołu, dodawanie smakołyków lub karmienie nieodpowiednio zbilansowanym pokarmem przygotowywanym w warunkach domowych. Wrażliwy przewód pokarmowy przy kontakcie z tego typu pokarmem będzie reagował wymiotami, biegunkami, zaparciami, a wręcz zatruciami.

Cechą charakterystyczną szczeniąt ras małych jest wysoce wysublimowany smak oraz skłonność do wybrzydzania, dlatego dokarmianie niezdrowym pokarmem spowoduje, że nie będziemy w stanie zmienić złych nawyków chcąc wprowadzić zdrowy i wartościowy pokarm.

Przez pierwsze trzy tygodnie życia młody organizm szczeniaka pobiera początkowo pokarm od matki. Kiedy zauważymy, że szczenię jest rozdrażnione, płacze i nie przybiera na masie, to od 4-5 tygodniu życia można wprowadzać stopniowo pokarm stały.

Szczenięta należy powoli przestawiać na żywienie gotowymi karmami przeznaczonym dla szczeniąt ras małych. Mogą to być karmy suche lub mokre. Karmy suche warto delikatnie namoczyć wodą, aby przybrały postać papki. Taki posiłek podajemy w płaskich miseczkach lub na talerzu, a dla zachęty delikatnie dotykamy pyszczkiem do karmy. Jeżeli pies chętnie ją zjada to stopniowo zmniejszamy ilość dodawanej wody, aby przejść na karmienie krokietami karmy suchej. Karmienie powinno być 4-5 krotne w ciągu dnia dla maluchów od 2 do 3 miesiąca życia, 3 krotne w wieku 4-6 miesięcy, a od 7 do 10 miesiąca życia dwa razy dziennie. 

W przypadku szczeniąt ras średnich, które w wieku dorosłym ważą pomiędzy 11 a 25 kilogramami, istotnym jest dostarczenie organizmowi prawidłowo zbilansowanego pokarmu zarówno pod względem energetycznym jak i budulcowym.

Rozwój szczenięcia rasy średniej dzielimy na dwa etapy:

  • pierwszy etap to okres intensywnego wzrostu i przypada on na czas od urodzenia do 6 miesiąca życia  Tu następuje szybki rozwój układu kostno-stawowego. Młody organizm wykorzystuje dostarczone m.in. wartościowe białko do budowy całego szkieletu kostnego.

 

  • drugi etap to okres pomiędzy 7 miesiącem a 12 podczas którego następuje jego stopniowe spowalnianie. Dochodzi wtedy do ukształtowania i wzmocnienia się mięśni okalających kości i stawy, a sylwetka psa nabiera kształtów dorosłego osobnika. W tym czasie kończy się także proces wymiany uzębienia z mlecznego na stałe. Zęby są już znacznie większe i mocniejsze niż kruche i ostre mleczne ich odpowiedniki.  

Szczenięta ras średnich wymagają trzykrotnego w ciągu dnia karmienia przez pierwsze sześć miesięcy ich życia, a następnie dwukrotnego przez kolejne sześć, aż do zakończenia okresu wzrostu w 12 miesiącu życia.

Pokarm warto podawać szczenięciu o stałych porach dnia i pamiętać, aby w drugiej misce był stały dostęp do świeżej, przegotowanej i ostudzonej do temperatury pokojowej wody do picia.

W przypadku żywienia szczeniąt karmami gotowymi zarówno mokrymi czy suchymi warto stosować się do zaleceń producenta i przestrzegać dziennej dawki karmy. Nieprawidłowo dobrana jej dzienna ilość, przekarmianie psa, dokarmianie domowym pożywieniem, żywienia do woli doprowadzi w konsekwencji do nadwagi a to z kolei będzie skutkowało nieodwracalnymi zmianami w układzie szkieletowym psa i problemami w życiu dorosłym.

Celem żywienia szczeniąt ras dużych i olbrzymich, które jako osobniki dorosłe osiągną wagę odpowiedni ponad 25 kg i 45 kg jest dostarczenie kompletnej karmy, ze zrównoważoną zawartością substancji odżywczych: białka, tłuszczy, węglowodanów, witamin oraz soli mineralnych, łatwo przyswajalnych i nie wywołujących zaburzeń w obrębie przewodu pokarmowego. Młodemu, pełnemu energii, rosnącemu szczeniakowi odpowiednio zbilansowana karma umożliwi zdrowy rozwój układu kostnego, wysoko przyswajalne białka, prebiotyki w postaci mannooligosacharydów i fruktooligosacharydów oraz olej rybi, jako źródło kwasów Omega 3 zabezpieczą wrażliwy przewód pokarmowy.

Dla zapewnienia optymalnego wzrostu i rozwoju oraz profilaktyki układu kostnego diety dla szczeniąt wzbogacono o tzw. chondroprotektory.  Zalicza się do nich:

  • Chondroitynę, która spowalnia procesy degeneracji chrząstki stawowej. Odpowiedzialna jest za prawidłową budowę chrząstki stawowej i płynu maziowego poprzez wpływ na jej elastyczność.
  • Glukozaminę, która z kolei zapobiega i wspomaga leczenie stawów i odbudowę narażonej na zniszczenie chrząstki stawowej.
  • Kwas hialuronowy, który jako element budulcowy płynu stawowego oraz chrząstki zwiększa jej lepkość i ułatwia poślizg w obrębie powierzchni stawowych.
  • Ważnym składnikiem diety szczenięcia jest dodatek kwasów tłuszczowych Omega 3, które zmniejszają reakcje zapalne stawów.

Wśród wielu ras psów dużych i olbrzymich spotykamy takie, które genetycznie uwarunkowane są na szybki wzrost i przybieranie na wadze. Jeżeli organizm otrzyma wysokokaloryczny pokarm, który zdecydowanie przewyższy jego aktualne zapotrzebowanie bytowe na energię oraz substancje odżywcze, dojdzie do rozwoju nadwagi i otyłości. Będzie to skutkować problemami ze wzrostem, deformacją kości, zmianami patologicznymi w stawach, zaburzeniami przewodu pokarmowego oraz rozwojem niewydolności krążenia. Dlatego tak istotne jest, aby żywić dietą o obniżonej zawartości tłuszczu i uśrednionej zawartości wapnia i fosforu.

Okres wzrostu szczeniąt ras dużych trwa do 15 miesiąca życia i jest długim i o intensywnym wzroście czasem, podczas którego występuje podwyższone ryzyko zaburzeń trawiennych przy nieprawidłowo dobranej karmie w stosunku do wielkości psa.

W przypadku psów ras olbrzymich rozwój jest dwuetapowy. W pierwszym dochodzi do rozwoju szkieletu i stawów a w drugim mięśni.

Szczenięta ras dużych i olbrzymich karmimy w okresie do 6 miesiąca życia trzykrotnie w ciągu dnia, natomiast od 6 miesiąca do 15 w przypadku ras dużych i 18 lub 24 miesiąca, w przypadku olbrzymich, dwukrotnie.

Pamiętajmy także o podstawowej zasadzie żywienia szczeniąt i psów ras dużych i olbrzymich - nigdy po posiłku nie bawmy się i nie zmuszajmy do biegania Naszych ulubieńców. Nasz „maluszek” powinien odpocząć po posiłku, aby nie doszło do typowego dla dużych psów, skrętu żołądka. Jeżeli zapewnimy psu profesjonalny, komercyjny pokarm specjalnie skierowany dla dużych ras nie będzie konieczności dodawania preparatów mineralno-witaminowych z wapniem i fosforem. Nadmiar tych składników będzie miał negatywny skutek na równowagę mineralno-witaminową.

Dorosłość to czas kiedy pies jest już w pełni rozwinięty pod względem fizycznym jak i psychicznym. To czas, kiedy zmieniamy karmę z tej, przeznaczonej dla szczeniąt, na wersję dla psów dorosłych rasy małej, średniej lub dużej i olbrzymiej. Aby uniknąć problemów z przewodem pokarmowym w postaci biegunek i/lub wymiotów związanych ze zbyt szybką zmianą karmy wprowadzamy siedmiodniowy okres przejściowy. W tym czasie mieszamy dotychczasową karmę z nową, stopniowo zwiększając jej ilość tak aby w siódmym dniu w misce znajdowała się już tylko nowa karma.

Mówiąc o prawidłowym żywieniu mamy na myśli dzienną dawkę pokarmową, która będzie źródłem energii z węglowodanów, tłuszczy i białek oraz elementów budulcowych – białek i kwasów tłuszczowych, witamin oraz soli mineralnych. 

Większość Naszych pupili to dorosłe zwierzęta pokojowe i  żyjące w umiarkowanym klimacie. Zazwyczaj nie są w ciąży i nie karmią szczeniąt oraz nie wykonują ciężkiej pracy. Są więc typowymi psami towarzyszącymi. Dlatego psy takie pobierają niezbędną im do prawidłowego funkcjonowania dzienną ilość składników odżywczych w postaci jednego lub maksymalnie dwóch posiłków dziennie.

Warto unikać karmienia późnym wieczorem, gdyż konsekwencją będzie konieczność wieczornego lub nocnego spaceru celem załatwienia potrzeb fizjologicznych przez psa. Pora posiłku to także istotny element codziennego życia psa. Należy przyzwyczaić psa do stałej pory karmienia.

Żołądek dorosłego psa w porównaniu z okresu szczenięcego jest większy i bardziej elastyczny. Cechy anatomiczne charakterystyczne dla psów warunkują odpowiedni pokarm przeznaczony dla psów dorosłych. Zdrowy pokarm wykazuje wysokie właściwości odżywcze, wysoką przyswajalność oraz dobraną ilość energii do wielkości psa. Sposób żywienia, ilość podawanej karmy oraz dzienna dawka karmy warunkowana jest występowaniem podziału  w obrębie psów dorosłych.

Rozróżniamy psy dorosłe ras małych, które ważą do 10 kg; dorosłe ras średnich o masie pomiędzy 11 a 25 kilogramami; dorosłe ras dużych, których masa przekracza 25 kilo oraz olbrzymie z wagą ponad 45 kilogramów.

PSY RAS MAŁYCH I ŚREDNICH

Żywiąc psy ras małych i średnich pamiętajmy o ich zwiększonej predyspozycji do występowania problemów stomatologicznych. Jest to efekt niewielkich rozmiarów żuchwy i szczęki czego konsekwencją jest rozmieszczenie zębów na małej przestrzeni. Dlatego bardzo ważny jest czyszczący efekt gryzienia odpowiedniej wielkości krokietów suchej karmy oraz konieczności codziennego szczotkowania zębów.

PSY RAS DUŻYCH

W przypadku ras dużych i olbrzymich istotnym elementem diety jest dodatek w postaci glukozaminy, siarczanu chondroityny oraz kwasów tłuszczowych. Składniki te zapobiegają oraz wspomagają funkcjonowanie chrząstek stawowych w obrębie połączeń kości, a także ograniczenie reakcji zapalnych . Istotą żywienia psów dorosłych ras dużych i olbrzymich jest dostarczenie karmy z wysoką zawartością energii, aby umożliwić zmniejszenie objętości posiłku a tym samym zabezpieczyć przed przeładowaniem przewodu pokarmowego i skrętem żołądka. Dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego, immunologicznego, zdrowej skóry i okrywy włosowej pokarm powinien zawierać niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe.

Wielkość krokieta suchej karmy powinna być dobierana do wielkości psa tak, aby dorosły York nie zmagał się z dużym krokietem, a Owczarek niemiecki połykał i nie gryzł karmy z małymi krokietami.

Optymalne żywienie psów dorosłych to pewność zdrowia, witalności, wysokiej aktywności fizycznej psów. Poprzez świadome i prawidłowe dobranie dziennej dawki karmy właściciel nie doprowadzi do nadwagi i otyłości psa oraz konsekwencji wynikających z tych zaburzeń.

Żywienie psów dojrzałych (seniorów)

Szybki postęp medycyny, w tym medycyny weterynaryjnej i związanej z nią dietetyki przyczynił się, długość życia wśród psów, uległa znacznemu wydłużeniu. Przyjęto, iż średnia życia psów to około 14 lat. Regułą jest także fakt, iż psy ras małych żyją dłużej niż ich średniej i dużej wielkości koledzy.

Prawidłowe żywienie psów dojrzałych powinno być warunkowane aktualnym stanem jego zdrowia. Jeżeli stan ten poparty badaniami mówi, że pies jest zdrowy i nie wykazuje oznak chorób przewlekłych, to powinien otrzymywać pokarm bytowy przeznaczony dla seniora.

Natomiast kiedy wyniki badań wskazują na procesy chorobowe o charakterze przewlekłym, wówczas niezbędne jest żywienie specjalistycznym pokarmem leczniczym. Siódmy rok życia to średni wiek, kiedy pies zaczyna się starzeć. Dojrzały osobnik wykazuje już inne potrzeby żywieniowe.

Wśród czynników wpływających na tempo starzenia się wyróżnia się rasę, wielkość psa, sposób żywienia oraz czynniki otoczenia. Wielkość psów powoduje, iż psy ras małych osiągają wiek dojrzały w ósmym roku życia, średnie w siódmym a rasy duże i olbrzymie w piątym.

SPECYFIKA KARMY SENIORA

  • Karma bogata w wysokiej jakości surowce. Psy otrzymują wówczas pokarm łatwostrawny i wysoko przyswajalny, o obniżonej zawartości tłuszczu i stosunkowo niższej kaloryczności, aby utrzymać prawidłową wagę.
  • Zawartość kwasów tłuszczowych Omega 3 i Omega 6 będzie wykazywała działanie przeciwzapalne i poprawiające wygląd skóry i sierści.
  • Dodatek glukozaminy, chondroityny oraz kwasu hialuronowego pozytywnie wpłynie na kości i stawy.
  • Obecna w diecie witamina E oraz selen jako przeciwutleniacze wzmocnią układ immunologiczny, który wraz z wiekiem ulega osłabieniu. Efektem zmniejszenia funkcji układu odpornościowego będzie przedwczesne starzenie się organizmu dlatego dodatki w postaci witaminy  E oraz selenu są tak istotne.
  • Zawartość białka niższa niż w produktach dla psów dorosłych. Wiąże się to z potrzebą ograniczenia rozwoju przewlekłej niewydolności nerek, którą diagnozuje się u większości starszych psów. Aczkolwiek ilość białka wysoko strawnego jest na tyle duża, aby nie wywołać spadku masy mięśniowej, charakterystycznej dla procesu starzenia się i jednocześnie zabezpieczyć prawidłowe funkcje układu immunologicznego.
  • Wartościowy odżywczo pokarm dla psa seniora powinien charakteryzować się stosunkowo obniżoną zawartością fosforu dla prawidłowego funkcjonowania nerek.

Podobnie jak u psów dorosłych, karmę podajemy maksymalnie dwukrotnie w ciągu dnia, jednocześnie zapewniając nieograniczony dostęp do świeżej i dobrej wody do picia. Istotą zdrowego żywienia jest dostarczenie psom takiej ilości składników odżywczych i energii, aby utrzymać ich aktualną sprawność ruchową jak najdłużej,  prawidłową masę ciała oraz zapobiec procesowi starzenia się. Dla utrzymania masy ciała należy kontrolować ilość dziennej porcji karmy i nie dokarmiać psa resztkami ze stołu oraz ograniczyć do minimum podawanie smakołyków.

Pamiętajmy także o potrzebie codziennej profilaktyki uzębienia. Codzienne szczotkowanie oraz stosowanie preparatów ograniczających ilość odkładanego kamienia nazębnego pozytywnie wpłynie na cały organizm.




© 2014 Butcher's Pet Care.
/
0